Het vijgenseizoen.
Maar misschien kan ik ook zeggen het inmaak seizoen. Vanaf mei ben ik bezig met het inmaken van groente en fruit. De bosbessen en aardbeien zijn het eerst aan de beurt. Normaal gesproken begin ik half juli met de vijgen. We hebben drie oude (ongeveer 70 jaar) bomen en natuurlijk de nieuw gepote, die ook al vrucht dragen. Diverse soorten vijgen die achter elkaar aan rijp zijn. We oogsten de vijgen vanaf half juli tot eind september. Heerlijk! En wat kun je veel doen met vijgen in de culinaire keuken.
In juli oogsten we ook de aardappelen, augustus de appels en peren en druiven, in oktober opnieuw de aardappelen en tuinbonen, de walnoten, amandelnoten, hazelnoten, tamme kastanjes, half november de olijven oogst, welke ik persoonlijk het leukste vind om te doen en in december de kiwi. Januari en februari is er rust, wat oogsten betreft, maar begint het snoeien en de groente tuin voor te bereiden voor een nieuw seizoen.
In mijn oorspronkelijke planning is dit goed te doen. Maar dit jaar zijn de appels en peren in juli ook al klaar. Waren de vijgen samen met de bosbessen tegelijk klaar. O, Help! Klimaat verandering in de praktijk. Elk jaar delen we de vijgen met de spreeuwen en andere vogels, zij eten ze hoog in de bomen en ik pluk de vijgen van de onderste takken. Maar waar zijn de grote groepen spreeuwen? Arme Bert, hij heeft de vervelende klus op zich genomen om de vijgen elke dag aan te vegen. Gelukkig zijn ze goed voor de compost. We hebben nu twee vriezers vol met groente en fruit, en ik heb al over de 100 potten gevuld met allerlei “moesen” (appelmoes, vijgenmoes etc.). De vijgen en pruimen die dit jaar uitzonderlijk veel vrucht geven, vallen me om de oren. Ik kom handen, voeten, en inmaak potten tekort.
“Elke pruim, lees vrucht, hoeft niet in een potje!”. Een gezegde die hier over tafel klinkt. Maar eerlijk gezegd, vind je het ook niet zonde van zoveel goeds van moeder natuur? Natuurlijk geven we zoveel als een ieder maar wil hebben, mee. Maar dan nog is er een overvloed, wat ik niet aan kan. In mijn dromen lopen er mensen die vijgen en ander fruit en groente plukken en meenemen. Maar in de realiteit pluk ik, maak het schoon en geef het mee voor de vrienden van onze zoon in de stad Viseu, of andere belangstellenden.
Ik herinner me de jonge mensen van vorig jaar. Ze hadden nog nooit een verse vijg gegeten of een appel zo vers van de boom geplukt. Door hen besefte ik weer de enorme rijkdom waarin wij leven. Ook ik dacht vroeger geen vijgen te lustten. Ik had alleen gedroogde vijgen gegeten of uit de winkel. Toen we voor het eerst voet op dit erf zetten, kreeg ik een vijg aangeboden, het was juli. In de zomervakantie en dus waren we op zoek naar een geschikt terrein om onze droom waar te kunnen maken. Wat was ik verbaasd, onbeschrijfelijk hoe heerlijk, zacht en zoet. De verkoper van ons erf zei: ”Je moet dit erf waarderen op de vijgenbomen en de watermijn”. De vijg werd mijn favoriete vrucht, maar dan wel vers van de boom. Door de jonge mensen besefte ik dat een vijg eten voor ons gewoon geworden was. Dat ik door de overvloed misschien minder bewust at? Ik weet immers hoe een vijg smaakt. Vol aandacht eten, werkelijk proeven wat je in je mond steekt, De smaak laten doordringen en het besef hoeveel er aan vooraf gegaan is voordat de vijg in mijn mond “smelt”. De honingsmaak mijn tong streelt. Voor dat moment heeft de natuur hard gewerkt en kan ik me heel dankbaar voelen.
Werkelijk proeven, eten, of het nu een vijg is of iets anders, zonder vooroordelen.
Je bent welkom.
