Logo
Visie


Wij, mensen, putten niet alleen de aarde uit, maar ook onszelf. We moeten heel veel en leven vaak in haast. We zijn vaak zo moe en overprikkeld dat we bijna niet meer in staat zijn om de stilte in en buiten onszelf te vinden.

Er wordt van ons verwacht dat we geld besteden zodat het goed gaat met de economie. Via reclame worden we keer op keer geïndoctrineerd met de boodschap dat geluk te koop is, dat we die producten nodig hebben om succesvol te zijn en een goed leven te hebben. Er wordt van ons verwacht dat we meedoen in deze levensstijl. En om ons persoonlijk welzijn te vergroten vinden we het heel normaal dat we onze assertiviteit ontwikkelen, onze ambities proberen te verwezenlijken en ernaar streven dat onze persoonlijke behoeften bevredigd worden. We denken dat we geluk moeten bereiken, dat het ergens ligt waar we nog niet zijn. We zoeken het buiten onszelf. Maar geven deze materiele en immateriële zaken, die vooral op onszelf gericht zijn, ons wel de zinvolle levensinvulling waar we eigenlijk naar verlangen? Schuilt ons geluk niet in heel andere dingen zoals vriendschap, inwendig gemotiveerde zorg voor elkaar, creativiteit, kunst, cultuur, ontspannen en genieten in de natuur? Voelen we ons niet vooral gelukkig als we ons eigenbelang opzij zetten en aandacht geven aan onze naasten?

Wij mensen zijn vaak zo bang om te veranderen dat we de vrijheid om ons leven zo in te richten en zo vorm te geven zoals wij dat zelf willen, niet willen zien. We luisteren niet naar onze inwendige stem die ons vertelt wat de juiste keuze is. Soms weten we bijna niet meer hoe we die kunnen horen. Vaak luisteren we juist naar al die uitwendige stemmen (wel of niet geïnternaliseerd) en zijn zo de vrijheid kwijt geraakt om zelf keuzes te maken en ons leven de vorm en inhoud te geven die we zelf willen. We hebben geleerd ons aan te passen uit angst voor afwijzing. Hiervoor hebben we ons aan gewend onszelf te beoordelen, onze kwetsbaarheden te verstoppen en onaanvaardbare delen van onszelf te ontkennen. Om werkelijk te transformeren moeten we ons losmaken van al die uitwendige stemmen (machten). Dit is geen eenvoudig proces, dit vereist moed. Niet voor niets wordt dit “De tocht van de held” genoemd. Het gaat hier om een werkelijke transformatie in plaats van een nieuwe aanpassing, wij willen veranderen vanuit een inwendige motivatie. We gaan er hierbij vanuit dat mensen (uiteindelijk) het goede/juiste willen, dit betekent dat wij ons egoïsme transformeren naar altruïsme, dat we gevende liefdevolle mensen willen zijn.

De ontwikkeling van egoïsme naar altruïsme wordt ook wel het spirituele pad genoemd. Het spirituele pad is het levenspad waarop we onze levensvreugde, levensmoed, mededogen en helderheid kunnen ontplooien. Deze fundamentele eigenschappen hoeven we niet te verwerven, maar bezitten we door onze menselijke geboorte. Het is het pad waarop we onszelf leren kennen en de obstakels opruimen die deze eigenschappen onderdrukken. Het belangrijkste obstakel dat we zullen leren kennen is het door onszelf gecreëerde egobolwerk. We leren onszelf kennen door meditatie, zelfonderzoek en beoefening van zachtmoedigheid (compassie). Van de problemen die we tegenkomen in ons leven kunnen we ontwikkelsituaties maken door ze niet af te wijzen, maar ze te verwelkomen als een vriend die aan je deur staat. Problemen maken ons duidelijk dat we iets willen veranderen in ons leven en daarom kunnen we er heel veel aan hebben. Gaandeweg het spirituele pad zullen barsten in ego ontstaan. We zullen merken dat we ons steeds minder met ons ego gaan identificeren en boven ons eigenbelang kunnen uitstijgen. We ontdekken dat onze beelden en concepten, die door ons ego gecreëerd zijn, niet overeenkomen met de realiteit die we ervaren in het hier en nu. Door dit (innerlijke) transformatieproces worden we ons ook steeds meer bewust van de dualiteit die ons ego creëert en kunnen we steeds meer eenheid ervaren met alles om ons heen.